Little children Ned. 2, 22.50 u.
Vrijdagochtend. Vroeg op dus alle tijd voor de cultuurbijlage. Het kan te maken hebben met dat laatste glas van gisteravond, maar het meningencircus valt me vanochtend zwaar op de maag. Het is goed dat er kritiek is. Als kunstenaar wil je - denk ik - graag weten of je er wat van hebt gebakken. Kranten en tijdschriften betalen critici voor hun scherpe blik en kennis van zaken. In een ideale wereld leidt dat tot betere kunst. Een criticus houdt het kunstwerk (film, roman, schilderij) tegen het licht, toetst het aan de bedoelingen van de kunstenaar, aan de tijdgeest, aan het niveau van de kunsten in het land van de maker, aan weet ik wat en schrijft op wat hij heeft waargenomen. Hij ontkomt er in diezelfde ideale wereld niet aan argumenten aan te voeren. Klotefilm, kolereboek, kutkunst alleen is niet genoeg. In de loop van de tijd leer je je critici kennen. Ik heb een handjevol recensenten die ik al lang genoeg volg om me niet te veel meer te bekommeren om hun argumentatie. Het omgekeerde (nee ik noem geen namen) komt ook voor. Op de pagina met ‘tips’ voor films schrijft de aanbeveler van dienst over een film die ik heb gezien: ’Regisseur Todd Field (In the bedroom) schetst een adequaat maar niet bijster origineel beeld van worstelende jonge ouders en probeert geforceerd spanning toe te voegen middels de komst van een pedofiel (een fantastische rol van Jackie Earle Haley, dat wel.) Het is allemaal net iets te vet, tot het bespottelijke einde waarmee de film helaas als een zeepbel uit elkaar spat.‘ Die film is ‘Little children’, een van de beste filmhuisfilms die ik ooit heb gezien. Het moment waarop ´de zeepbel uit elkaar spat´ is in mijn beleving de huiveringwekkende en tegelijk ontroerende consequentie van de sociale realiteit, waarin niet voor iedereen plaats blijkt te zijn. Niet origineel? Een pedoseksueel, die na een avondje uit naast een volwassen, voorzichtig optimistische, vrouw in haar auto masturbeert had ik nog niet eerder gezien. Beweren dat door het inzetten van die man geforceerd spanning wordt toegevoegd, is niet alleen in strijd met de (Eindhovense) actualiteit, maar ook net zo merkwaardig als beweren dat de komst van Ingrid Bergman in Casablanca op een geforceerde manier romantiek in de film beoogt te brengen. Little children gaat over de wetten en bezwaren die zich onvermijdelijk tussen droom en daad wurmen. Dat krijgt op een mooie en overtuigende manier gestalte in de persoon van de pedosueel. Todd Field dwingt je in een ongemakkelijk soort empathie tav deze pervert. Origineel, niet vet, geen zeepbel, erg spannend. Het maakt mij niet uit wie u gelooft. Maar ik hoop wel dat u met mij vindt, dat niemand wat heeft aan zulke grote oordelen als die zonder argumenten op de onwetende kijker worden afgevuurd. Rest nog de vraag waarom EM deze film als ‘tip’ op de tv-pagina zet. Wie het weet, mag het zeggen.