het geheim van de palingsound
Neem het de hoofdverpleger (Groenlo, 15 oktober 1977) eens kwalijk dat hij niet weet wie Nico Haak is. ‘Als ze me missen’ - Haaks laatste hit en niet eens een grote - stond in 1984 precies vier weken in de hitparade. Hoogste notering: een dertigste plaats. Altijd nog beter dan Foreigner dat met ‘I wanna know what love is’ een plaats lager is geëindigd in de jaarlijst. Van Haak werd daarna niets meer vernomen. En al zou ‘als ze me missen’ in het laatste jaar van de middelbare school (Lyceum Gelderland-Oost ‘Oost-West-Oost-Best yeah!’) een half jaar op één hebben gestaan, dan nog was de kans klein dat de hoofdverpleger zijn naam zou hebben onthouden. Hij houdt meer van experimentele muziek. Eigentijdse composities met een scherp randje. Étant donné van Duchamp, uitgevoerd door John Zorn. Daar heeft zijn achternichtje Renée Kortenes (Oudewater, 26 februari 1989) dan weer nooit van gehoord. Nog een maand en dan wordt ze 20. Ze gaat het groot vieren in een feestzaal in Utrecht, de stad waar ze sinds twee jaar een kamer huurt van een zwijgzame Volendammer met onwaarschijnlijk veel vastgoed in de Utrechtse binnenstad. Hij heet Smit van zijn achternaam – inderdaad familie, maar ver weg -. Deze Smit nu is net gescheiden van een pront wijfie dat hij op de Volendammer kermis had veroverd op een bleek kereltje uit Swifterbant dat speciaal naar Volendam gekomen was om bij Jan Keizer te informeren naar ‘het geheim van de palingsound’.