Cup-a-soup

In Venetie (met een trema op de laatste e) , Pisa en Rome zien ze toeristen graag komen. Aan normale burgers verkoop je geen blikje cola voor 8 euro. De kleine middenstand in Italie (trema op de e) kopieert graag het gedrag van de opperste middenstand. Waarom zou zo’n ijsboertje in een driewielige vespa geen graai in uw zak doen, als Berlusconi en de erven Toto Riiana dat in nationaal en Europees verband ook doen? Zo zit de wereld onder Zwitserland nou eenmaal in elkaar. Bovendien willen Berlusconi en Riina ook nog hun deel van het door de dorstige toerist opgeboerde blikgeld. Je staat als kleine middenstander met je rug tegen de muur. Wie denkt dat ik een grapje maak, moet (MOET!) Midnight in Sicily van Peter Robb lezen.

Ik kan me flink opwinden over de oplichterij en corruptie die bij Italië horen, zoals kroketten bij ons eigen lieve vaderland. Maar dan lees ik weer een van de advertenties van kras.nl die een paar keer per week door de hele krant verspreid staan. En dan begin ik toch weer te dromen van het zoete leven in de wereld onder Zwitserland:

“Zo besteden we aandacht aan Rome, de Italiaanse hoofdstad met talloze highlights, waaronder het Colosseum en het Vaticaan. Ook Florence, de mooiste kunststad ter wereld, wacht op uw komst! En wat dacht u van een bezoek aan het romantische Venetië, waar langs schilderachtige kanalen volop pracht en praal te bewonderen valt? Tot slot zal ook Pisa, met de beroemde scheve toren, niet ontbreken!’

Mooi he? Sprookjesachtig!

‘In mien vlaigbolproam zit n haile bom oaltjes’. Aldus  de Grunneger dichteres Oaltje Freije die met de snelheid van een luchtkussenvoertuig in de behoefte aan een degelijke Nedersaksische vertaling voorziet. Is er misschien nog een Frank die een duit in de zak wil smijten? Een Maastrichtenaar? Of Een Zeeuwse Vlaming. Iemand uit Oalst?

De Friestalige gemeenschap heeft het er wat de vertaling van de hovercraft vol palingen mooi bij laten zitten. (Ik zal nóg eens een Friese dichter steunen in zijn gooi naar het dichterschap des vaderlands!). Gelukkig is de opa van mijn zoons, tevens vader van mijn vrouw, mijn schoonvader om kort te gaan, nog een groene-kaas-zegger van de oude stempel. Hij zond vandaag per e-meeuw (de opvolger van de postduif, aldus meneer de Groot, vrijdagavond live in de Dik voor mekaarshow in het Werktheater in Amsterdam-Oost) de oplossing. Die staat hierboven en ik vind hem prachtig. En dat zeg ik niet om hem een plezier te doen, want zijn dochter heb ik al. Fleanpream is even elegant als het Zweedse svävare. Vliegpraam!

Vandaag sprak ik op een optimistisch tuinfeest de dichteres Aly Freije, winnares van de Freudenthalprijs 2008, een belangrijke prijs (sinds 1957) voor dichters in het Nedersaksich. Vrijdag aanstaande wordt haar dichtbundel ‘wondpoeier’ (Google: ‘bedoelde u wondpoeder?’) gepresenteerd. Bij die gelegenheid ga ik haar vragen om een Nedersaksische vertaling van ‘mijn hovercraft zit vol aly’s’.

Enno de Witt schrijft nav Barbara Stoks nieuwe album ‘Dan maak je maar zin’ (goeie titel!) op de site van Boekblad:

“De verhalen in ‘Dan maak je maar zin’ (…) behandelen grof gezegd de speurtocht naar de zin van het leven, dat weer naar aanleiding van het plotseling overlijden van haar zwager. Doelloos zoeken dus, want zoals iedereen weet heeft het leven geen zin en zijn we als mensheid niet meer dan een even tijdelijke als onbetekenende schimmel op een doorsnee planeet die automatisch zijn baantjes draait rond een gemiddelde ster in een uithoek van een melkwegstelsel dat tussen miljarden soortgenoten niet echt opvalt.”

Zoals iedereen weet, zijn er mensen die er anders over denken. Maar zelfs als je niet gelooft dat de mens is geschapen naar Zijn evenbeeld, is ‘tijdelijke en onbetekende schimmel’ wel bar misantropisch geformuleerd. En Hadewijch dan? En Bach? En de Borobudur? Remain in light van de Talking Heads, vooral kant B? De Toverberg, pasta putanesca, La Dolce Vita? Broodje kaas om 7.30 u op Duisburg HBF, The lion king en the taming of the shrew? Avond van Kloos? Brooklyn Bridge? Harley Liberator, Hoe het groeide van Hamsun. Woordsoep?

Schimmel aan je zintuigen zal je bedoelen.

Als ik begin mei toevallig toch in Rome ben (nou ja, toevallig… er is wel degelijk enige planning aan voorafgegaan in de vorm van ticketaanschaf en hotelboeking, dus echt toevallig is het nou ook weer niet) ga ik naar de Santa Maria della Vittoria om in de Cornaro-kapel te kijken naar de extase van Theresia van Avila. Zij is de vrouw die vandaag in Cicero staat afgebeeld omdat er geen beeld van onze eigen Hadewijch voorhanden was. En als dat er wel was geweest, dan zou dat hoogstwaarschijnlijk een platte pre-gereformeerde prent van een devoot blikkende non zijn geweest. Nee dan Theresia! Die vatte de goddelijke extase niet lichtzinnig op, althans niet in de herschepping in de Romeinse Santa Maria della Vittoria. (Om de hoek bij het hotel. Zou dat toeval zijn?) 

Theresia van Avila

De foto eronder is Cicciolina, de ex-vrouw van kunstenaar Jeff Koons. Een ander soort extase. Of niet? Ik vind dat ze aan de buitenkant dicht bij elkaar liggen. Kattelieke kunst.

In de bespreking van Hadewijchs heruitgegeven ‘Liederen’ schrijft Piet Gerbrandy iets heel moois over Hildegard von Bingen: “Vervolgens zien we hoe Hildegard von Bingen (1098 - 1179) intensieve contacten met God onderhoudt, in visioenen die door medici wel worden toegeschreven aan migraine.”

J. Kessels, de foto

Dit is hem, volgens de website www.ed.nl : J. Kessels.

Ik vind het moeilijk uit te leggen waarom ik J. Kessels zo’n magistraal boek vind. Het is lang geleden dat ik een boek van een Nederlandstalige auteur met zoveel gretigheid tot me heb genomen. De laatste keer was in 1997, denk ik, op weg naar Warschau met Figuranten van Grunberg. Het gaat over stijl, natuurlijk. Thomese (met accent op de eerste e) heeft de volledige controle over de gashendel en de rem, hij weet de weg en kent alle bochten. De hilariteit zit in de herhalingen en de details (Kessels woont ‘in de Koekenbakkerstraat onder het spoor door’, ‘lust nog wel een bak koffie’, en de schrijver zegt bij herhaling ‘gatverdamme, om J. Kessels te citeren’. Thomese (met accent etc.) treitert zijn lezer door de onbevredigende ontknoping over twintig bladzijden uit te smeren, waarin ook nog eens niks gebeurt. En je vergeeft het hem. Sterker nog: je vergeet die hele ontknoping en gaat onder in een wereld met pornobankstellen, harde frikadellen, Nac-honden en moeders waar het meisje nog inzit. Het is een goed georkestreerde kermis.

“Het einde van het liedje was dat we het hele zootje konden inladen. Alleen die Duitser hoefde niet mee, dat was dan wel weer mooi meegenomen. Uit degelijkheid en misschien ook gewoon voor de sport deed hij de bijgekomen Bredanaar handboeien om. Volgens mij waren het geen echte, maar van die sm-dingen die je tegenwoordig zelfs op de homoafdeling van de Bijenkorf kon kopen. Bij het naar binnen proppen liet hij de arrestant op professionele wijze het hoofd stoten, hij caramboleerde hem als het ware naar binnen.”

Ik heb nog een boek in dit genre (als je het zo mag noemen) in mijn lijst met all time favourites: ‘Vertel mij wat kameraad’ van Michail Zostsjenko. Zorg er bij Zosj voor, dat je de vertaling van C.J. Pouw in handen krijgt, die is het geestigst.

Ik hebt zelf geen Latijns, maar ik denk dat titel dezes de correcte vertaling is van ‘mijn hovercraft zit vol palingen’. Ik heb even goede redenen om aan te nemen dat Min svävare är full med ålar een prima vertaling is van dezelfde zin. (Een paasei in de wondere wereld die internet heet. Een site met enkele tientallen vertalingen van deze - aan Monty Python ontleende - kulzin. Er staat tot mijn verbazing geen Friese vertaling tussen. Ga dat eens even gauw in orde maken, jonkjes en famkes!

svävare = zweefveer. Briljant!

Evelien Tonkens, columniste bij de Volkskrant, en hoogleraar ‘actief burgerschap’ (whatever that may be) vindt het ‘een noodzaak’ dat integratie van twee kanten komt. Waarom dat zo is, zegt ze er niet bij. Ik zou het wel graag willen weten, alvorens ik me op Turkse muiltjes in het openbare leven stort. De vanzelfsprekendheid die Tonkens suggereert, kan ik moeilijk vatten. Ik heb weleens overwogen om naar de VS of naar Italië te verhuizen. Daarbij was het me meteen duidelijk dat ik van de VS-ers en Italianen weinig integratie in mijn richting hoefde te verwachten. Ik zou daar in Rome of New York zeker mijn best hebben gedaan om ’s winters tenminste 1 keer een struik boerenkool en een half mudje opperdoezen te laten overkomen. En ik zou met mijn kinderen zeker de Sinterklaasviering op de ambassade niet hebben laten schieten. Maar ik zou niemand het eten van boerenkool en pepernoten willen opdringen. Hier neigbour, peppernuts as we call them. Buonissimo! Je verhuist ergens naartoe, en je verdiept jezelf vantevoren in de zeden en gebruiken aldaar. Als het niet aansluit bij wat jij prettig vindt, ga je ergens anders kijken. In sommige landen hangen ze homoseksuelen op. Ik zou daar als ik homo was niet naartoe gaan, in de hoop op een stukje integratie naar de homo toe. In weer andere landen mag je vrouw niet in korte broek naar de winkel. Niet echt my kinda places. maar als we het omdraaien, wordt het klaarblijkelijk heel anders. 

Tonkens: “wat we nodig hebben zijn persoonlijke, alledaagse verhalen over het moeizame tweezijdige proces van integratie.”

Ze geeft zelf het goede voorbeeld. Wat zij als ‘moeizaam’ heeft ervaren zijn psst-roepende gastarbeiders, zedenpredikende Turkse huisbazen, dubbelparkerende nieuwkomers en de hoofddoek , ’symbool van vrouwenonderdrukking’.  Vooral wat het laatste betreft heeft ze haar verzet goeddeels opgegeven (hoppakee! Integreren maar!)

Citaat: “Mijn laatste mijlpaal betreft de hoofddoek. Ooit wond ik mij op over dat symbool van vrouwenonderdrukking, verkocht als eigen vrije keuze. Nu vind ik het nog steeds geen toonbeeld van vrijheid maar dat geldt nog minder voor push-up bh’s, siliconenborsten of decolletés. De hoofddoek vind ik sympathieker dan siliconenborsten, want hij verminkt het lichaam niet. Hij is gemakkelijker in de omgang dan het decolleté want hij is gemakkelijker te negeren. Daarbij heb ik er genoeg van dat het vrouwelijk lichaam niet gewoon mag bestaan maar altijd weer symbool is en daarmee ieders bezit behalve dat van vrouwen zelf. Daar wil ik niet aan bijdragen.

Zo zie je maar weer dat er in de Volkskrant wel degelijk plaats is voor eigentijdse filosofie. Vooral dit is een juweel van redeneerkunst:

“De hoofddoek vind ik sympathieker dan siliconenborsten, want hij verminkt het lichaam niet”

Een hogeschoolvoorbeeld van drogredeneren, vergelijkbaar met ‘ik laat me liever castreren dan dat ik een middagje ga motorrijden, want dat is beter voor het milieu’.

De eropvolgende gelijkschakeling van décollété en hoofddoek is mij een forse hap te veel integratie in ook nog eens het verkeerde keelgat. Als ik deze excercitie in actief burgerschap goed begrijp, moet ik bij het aanschouwen van een décollété (iets wat ik vaak en gretig doe) verontwaardiging voelen, evenals bij het aanschouwen van een hoofdoek (iets wat ik vaak en met gepaste onverschilligheid doe). Hier raakt Tonkens aan de universele rechten van de man (m/v). Bovendien smokkelt ze een feministisch punt op de agenda. Als we deze warrige passage - zonder de waarheid te verminken - parafraseren komen we uit op de stelling: het (voor de boze verkrachter die iedere man in diepste wezen is) verstoppen van de natuurlijke schoonheid van de vrouw en het uitbundig tonen van dezelver rondborstige schoonheid zijn beide gevolgen van seksisme. En bij gelijk seksisime gaat de voorkeur uit naar de hoofddoek.

Ingewikkeld allemaal. Mensen gaan ineens heel raar praten en redeneren als het om integratie gaat. En daar komt nog eens bij dat de opiniemakers zelden recht in de muil van het multiculturele draak kijken. Want, gottegot, waar Tonkens mee aankomt als voorbeeld van het ‘moeizame tweezijdige proces van integratie’ is op geen enkele manier een afspiegeling van de problemen die meutes angstige boerenkoolliefhebbers in de armen van Wilders drijven. Weer zo’n prachtige retorische truc waar VK-columnisten gezamenlijk patent op hebben: onze negatieve ervaringen met de nieuwkomers hebben een hoog slapstick-gehalte, dus wat is er nou eigenlijk aan de hand, jatochnietdan?

Tonkens besluit met: ‘Integratie: leuker kunnen we het wel maken, maar niet gemakkelijker’. Dan denk ik, kan ik niks an doen, maar dan denk ik, ik dus: leuker voor wie dan?

Op http://www.songteksten.nl/songteksten/3384/Andre-Van-Duin/Belt-U-Maar.htm staat de tekst van Andre van Duins afrekening met de politiek correcte maffia van de Jaren Zeventig. Leuk om de tekst te lezen, nog leuker met de muziek erbij. Eerst Van Duin, dan Peter Middendorps verdediging tegenover de Raad voor de Journalistiek die hem had gedaagd wegens een vermeende of gemeende hekel aan een bepaald soort mongolen.

Zoals beloofd: een kleintje om het af te leren. Obama heeft de bewoners van Iran toegesproken tgv het voorjaarsfeest. Kader over zijn verre vaderland: “Het is een ouderwets staatsbestel dat eigenlijk tot het verleden zou moeten behoren, dat als het ware verwijderd moet worden, maar we hebben nu al van Irak en Afghanistan geleerd dat we de onderdrukkers niet eenvoudig af kunnen zetten. Er is een harde werkelijkheid die we moeten accepteren: de ayatollahs zijn een historisch feit.” Na zijn ere-doctoraat in de Theologie zet Kader sterk in voor een doctoraat in de analyse van internationale betrekkingen. Huiswerk voor de volgende keer: noteer drie dingen in de waarneembare werkelijkheid die geen historisch feit zijn.

Brouwers is nog steeds boos. Moet u maar lezen in het Betoog (Volkskrant 21 maart). Over Plasterk. “Waar nood aan is, dat is aan  (…): Een ter zake cultuur ingevoerde, betrokken, karaktervaste en doortastende persoonlijkheid. Geen toevallig - de PVDA had nog een vacant ministerzeteltje te vullen en vond Dr. Ha! van de millimeterbeestjes wel een leuk clowntje - op de cultuurtroon neergepote bolbegonia zonder enig besef van culturele toestanden in dit moerasland en zonder de intentie zichzelf een weinigje benul daaromtrent bij te brengen. Niet iemand, bij het praatjesmaken zichzelf opblazend als een feestcondoom, die alleen maar kwaakt dat hij streeft naar ‘een rijk cultuurleven’ met ‘aandacht voor de absolute top van de cultuur’ en in de praktijk van dit streven uitsluitend komt aanzetten met verwatenheid, domheid, lucht, flauwekul.

Krukkenpiloot Ronald hahaha! Plasterk. Einde betoog.

(Begreep jij dat, Koekenbakker, van dat feestcondoom?) Niet zonder amusementsgehalte, maar too many notes. Dat geldt voor het schelden, maar vooral voor de opmaat naar het schelden, waarin hij onder andere pleit voor pensioenen voor ‘een salaris van overheidswege voor de gevestigde schrijver, een overheidspensioen voor de bejaarde schrijver’ naar Vlaams model. Wat kan dat nou helemaal kosten? Als ik Plasterk was, zou ik het hem onmiddellijk geven, een pensioen, een fles van het witte water van Bols en een eerste druk van het lexicon van Moeraslandse clichés. En een slabbetje om te mond te betten na het spugen.

Tussen het geraas door heeft Brouwers trouwens wel degelijk argumenten die hout snijden. “Al die instanties en organisaties, al die cultuurlichamen, al die literaire kantoren, dat zijn soms halve dorpen waar het de aantallen medewerkers betreft. Alles ten dienste van de schrijver, de leesbevordering, de Nederlandse taal, - je vraagt je af hoe al die directeuren, bestuurders, medewerkers, personeelsleden, advisieurs, vergaderaars, besluitvormers, overheidsambtenaren, koffieautomaten, koektrommels, vensterbankplanten zulke zieke, gammele toestanden hebben weten te bewerkstelligen in het boekwezen, de spelling van het Nederlands, de positie van de schrijver.”

Point taken. Maar beide citaten tonen aan dat Brouwers helemaal niet afkerig is van trommels en trompetten. Hij houdt alleen van een ander soort circus dan Plasterk en Kraima. Circus Renz vs. Toni Boltini.

Hanne Darboven is dood. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar dat zegt niks. Rutger Pontzen, de man die haar ‘postuum’ in de Volkskrant van vandaag schreef, kende haar (werk) wel: “Om aan de beklemmende Hamburgse burgerlijkheid te ontsnappen, verbleef ze halverwege de jaren zestig enkele jaren in New York, waar ze werd opgenomen in de kring van conceptuele en minimale kunstenaars, onder wie Carl Andre en Sol Le Witt.”

werk van Darboven

 Pontzen verder over Darboven:

Erg begrijpelijk zag het er nooit uit, de eindeloze reeksen letters en cijfers die de Duitse kunstenares Hanne Darboven in de loop van haar veertigjarige carrière produceerde. Maar om te lezen of na te rekenen waren ze ook niet bedoeld. Darboven wilde een systeem ontwikkelen, een minimalistisch bouwwerk optrekken, als een partituur* - honderdduizenden ingelijste A4-tjes groot. Vorige week stierf ze op 67-jarige leeftijd.

Bij de Tros Tv-show op reis was een keer een man die dag in dag uit bezig was de reeks 1 +1 = 2 +1 = 3 + 1 =4 te vervolmaken. Rudy Kousbroek vertelde dat hij als redactielid van een tijdschrift (Braak?) allerlei geschriften ontving van een man die de wereld probeerde te herleiden tot het ei. Vinkenoog zat ernaast. ‘Een beetje meer jouw afdeling,’ grinnikte Kousbroek. Fascinerende mensen allemaal. Als je een mooie foto wilt zien van Hanne Darboven en haar geiten, klik dan hierhierhier

 * Dat met die partituur begrijp ik niet helemaal, maar dat maakt het alleen maar mooier en raadselachtiger

welkom in het omniversum van P.F. Thomése en J. Kessels. Als er weer eens een prijsje te verdelen valt voor stijl en/of mooie woorden, denk dan nog eens aan P.F. Thomése. ‘J. Kessels: the novel’ is een hype, maar wel een volkomen terechte. Blz. 33 “De Poolse chauffeur maakte er een opmerking over, in een taal die ons niets zei. J. Kessels haalde zijn schouders op, de Pool haalde toen ook maar zijn schouders op en sjokte oostblokachtig weg in de richting van de herentoiletten.”

blz. 34 “Er werd al zwaar getafeld links en rechts van ons. ‘Als die lui ergens een flink stuk varken naar binnen kunnen werken, zullen ze het niet laten. Zo zijn ze nu eenmaal,’ zei J. Kessels vertederd.” Vertederd!

Het is onze plicht u te wijzen op het bestaan van de website http://www.jkesselsthenovel.nl/ (Niet voor Breda-enaren!) Daar wordt onder heel veel meer eindelijk eens degelijk literair ingegaan op het belang van de frikandel (aka de negerlul) in de het na-oorlogse Nederland.

“De frikandel speelt een belangrijke rol in J. Kessels: The Novel. Het is door dit vleesproduct dat er allerlei veelal erotisch-seksueel geöriënteerde herinneringen ‘weer helemaal terugkomen’ bij P.F. Thomése. Dat hij hier niet alleen in staat, bewijst de onverminderde populariteit van ’s Neerlands meest gegeten snackproduct, waarvan er jaarlijks nog steeds een goede 580 miljoen zo in het bekkie glijden.”

In de wereld draait door, kun je een interview met Thomése zien. Kessels had geen zin om te komen.

Jeroen Brouwers, ach, Jeroen Brouwers. Toen ik Nederlands studeerde had je van die jongens die met hem wegliepen. Ernstige jongens, jongens die het leven niet licht opvatten. Die genoten van zijn stijl en van zijn meedogenloze polemieken. Ik heb ook wel eens wat van hem gelezen, maar ik ben nooit tot de Brouwerskerk toegetreden. Er zijn van die schrijvers en boeken die er nu eenmaal moeten zijn, wat niet betekent dat jij ze ook moet lezen. Zo leefden Brouwers en ik decennia tamelijk gelukkig langs elkaar heen. Maar in het laatste jaar zijn er twee dingen gebeurd: Brouwers kreeg de ‘Tzum-Prijs voor de mooiste zin’ voor een lelijk hoopje woorden, dat wat mij betreft hooguit recht gaf op de titel ‘klisjeepoeper van het jaar’. En - veel, veel erger - Brouwers weigerde de Nobelprijs van de Lage Landen, omdat hij het eraan verbonden bedrag te laag vond. 16.000 Euro, damesheren. Zomaar gratis en vrij te besteden. In de voetsporen van Herman Teirlinck, Hella S. Haasse, Gerard Reve, Paul de Wispelaere, Harry Mulisch, Christine D’haen, Gerrit Kouwenaar, Hugo Claus, Lucebert, Maurice Gilliams, Willem Frederik Hermans, Marnix Gijsen, Simon Vestdijk, Gerard Walschap, Jacques Bloem, Stijn Streuvels en Adriaan Roland Holst.

Reve vroeg bij de aankondiging van de prijs aan een interviewer: ‘is er nog een geldbedrag aan verbonden? Niet dat het wat uitmaakt. We geven toch alles aan de kerk.’

Dat is een sjieke manier om te zeggen: fijn bedankt. Ik hoop dat u het mij niet kwalijk neem dat ik het allemaal niet zo serieus neem. Zo niet Jeroen Brouwers. Die gaat er nu zelfs een essay aan wijden. Een vloekschrift, getiteld ‘Sisyphus’ bakens’ uitgegeven bij Atlas. Ren naar de boekwinkel! Jeroen Brouwers gaat op polemische wijze uitleggen waarom hij de 16.000 euro’s van de Nederlandse Taalunie niet heeft aangenomen. De standaard licht al vast een tipje van de bevende sluier op:

“Hij noemt deze oeuvreprijs een ‘geriatrische aangelegenheid’ en is bijzonder creatief met zijn omschrijvingen: het poehaprijsje, een keutelprijs, een poffertjesprijs en een Helaholaprijs”. Popperdepop jongens en meisjes. Daar schudt me die ouwe polemist toch even lelijk met de vuist! En zien jullie nu ook dat hij die prijs wel degelijk had verdiend? Schitterende taalvondsten: helaholaprijs, poffertjesprijs. Je moet er toch pot-ver-dikkie maar opkomen!

Ik ontvang twee spams deze ochtend. In de eerste (Eros) wordt mijn lul zonder gene ‘meat rod’ genoemd. Dat is er een voor de verzameling. In de tweede (Thanatos) kon ik me op een website laten informeren over goedkoop doodgaan. Ik heb net de slag met uitvaartmaatschappij Yarden, waarin mijn eigen AVVL (Arbeiders Vereniging voor Lijkverbranding) was opgegaan, gewonnen. Die vonden dat ik mijn uitvaartwensen meer aan mijn persoonlijke voorkeuren moest kunnen aanpassen en veranderden eenzijdig de naturapolis in een verzekerd bedrag. Dat klinkt saai, maar het is in werkelijkheid een opwindend mafioos idee waar Tony Soprano blije ogen van zou krijgen. Iemand is verzekerd voor een fatsoenlijke warme dag, inclusief enveloppes, postzegels en broodjes. Dat verander je in een verzekerd bedrag van 2.500 euro, zonder inflatiecorrectie en je vertelt er (’oh de taal!’) bij dat de verzekerde nu meer flexibiliteit heeft in zijn uitvaartkeuzes. Helaas had Yarden geen sterke arme in de persoon van bijvoorbeeld Pussy Bompensiero om deze woekerdeal af te dwingen. Als je bij de vissen slaapt, heb je geen uitvaartverzekering meer nodig. Van de zalftaal (fijn nieuw woord dat met uw hulp zijn weg naar Van Dale zal vinden!) van Yarden was ik niet onder de indruk. Als mijn dag komt, geeft Yarden gewoon een rondje koffie van de zaak. 

De schaamteloosheid in de bedrijfstak kent geen grenzen. Nu deze weer: een Wii cadeau bij een nieuwe uitvaartpolis. Ik doe niet mee, want ik heb al een polis + een Wii. Wel wacht ik met spanning op ‘Six feet under’ voor Nintendo DS.

In Oud-West liggen overal citaten in het trottoir. Hoogtepunten uit een kleine negen eeuwen Nederlandse literatuur. Dit is de eerste letter van Hebban olla vogela etcetera etcetera. Ik hou niet van leuke literaire buurtinitiatiefjes, maar deze vond ik lange tijd toch wel erg leuk. Dat kwam doordat de stratenmakers na werkzaamheden aan het riool hadden geprobeerd de tekst te reconstrueren. Je kon zien dat ze er na ‘alle vogels’ niet meer uitkwamen en de rest er onder tijdsdruk maar vlot in hadden gemoffeld. Het kwam niet bij me op te protesteren, want ik vond de uitgekauwde regel mooier als schuifpuzzel. Vandaag zag ik dat alles weer op de goede plek ligt. Op wiens gezag? Zouden ze daar nou nog een neerlandicus voor hebben gebeld? En zou die ze hebben verteld dat het mogelijk helemaal geen (oud-)Nederlands is. Read (klik) all about it op wikipedia.

Welkom lezers, bij deze tiende, laatste, en extra feestelijke aflevering van Maandag Kaderdag. Onze man in de krant heeft zijn goochelaarshoed op de kop gezet en doet om ons te plezieren nog een keer al zijn kunstjes. Kader is op het boekenbal geweest. Daar heeft hij iets heel ergs gedaan, maar daar komen we nog op. We beginnen met wat kleine amuses: 

“In Parijs of in New York is het ondenkbaar om een feest te organiseren waar de belangrijkste figuren van het dorp, zoals de pastor, de burgemeester, de rector van de school, de juf, de meester, de baas van het Leger des Heils en de dorpsdichter tegelijk aanwezig zijn.”

Een enumeratie, ook wel: ‘opsomming’. Kader is er gek op, net als op kolomlange citaten. Het zijn toch zeshonderd woorden en zelfs een meesterverteller zit er wel eens om verlegen. Zo’n opsomming heeft iets poëtisch en daardoor ben je als lezer misschien geneigd wat minder kritisch naar de inhoud te kijken. Wij kunnen het ons niet veroorloven ons te laten meevoeren op de golven van Kaders muze. Wij lezen gewoon wat er staat:

1. Parijs en New York zijn dorpen, net als Amsterdam

2. In Parijs en New York kun je geen feest organiseren waarbij de voornaamste ingezeten aanwezig zijn.

Het eerste zien we door de vingers. Als je weleens op het Empire State Building hebt gestaan en in de richting van de voormalige Twin Towers hebt gekeken, weet je dat NY zich in weinig onderscheidt van andere dorpen zoals Nijswiller of Ermelo. Maar of je in NY en Parijs de pastor en de burgemeester etc. niet op een feestje bij elkaar zou kunnen krijgen? Mij lijkt het sterk. Als Amerikanen en Fransen ergens goed in zijn, is het in gala’s waar glimlachende hotshots zich in het zweet netwerken. Maar gesteld dat het waar zou zijn. Waarom zou je er melding van maken? Wij eten graag een zilveruitje bij de boerenkool, Parijzenaren en New Yorkers niet. Wie kan het wat schelen?

Kader dus. Die heeft de eerste 150 woorden binnen, denkt dat gaat lekker en gooit er nóg een opsomming achteraan. En gelijk heeft-ie. Als er een kapot gaat, heb je d’r mooi nog een achter de hand. Bovendien hou je zo de mentaal uitgedaagde lezer aan boord, die het beeld niet al bij de eerste keer doorgrondde.

“Het Boekenbal is zo’n feest, een interessant eigenzinnig boekenfeest waar de burgemeester van Amsterdam, de Minister van Cultuur, de Minister van Justitie met zijn dochter (sic!), de chef van de politie, acteurs filmregisseurs, nieuwslezers, schrijvers, dichters, uitgevers en zakenmannen allemaal op een avond samen zijn. Van een afstand bekeken is het eigenlijk alles wat we hebben in Nederland, en dat allemaal in die kleine schouwburg.”

Moet u ook denken aan Multatuli’s bumpersticker ‘Van de maan af  gezien, zijn wij allen even groot?’ Hoever weg moet je gaan staan, wil je denken dat het clubje boekenbaltijgers ‘alles (is) wat we hebben in Nederland’?

 In 2006 schreef Kader ook al een eigenzinnig verslag over het damalige Boekenbal. Een belangrijke overeenkomst met die column zijn de zelffelicitaties. Ik denk niet dat Kader aan de lectuur van Jip, Janneke, Kopland en Hermans het beeld heeft overgehouden dat de inwoners van zijn tweede vaderland dat prettig vinden. Maar van valse bescheidenheid zal nooit iemand hem beschuldigen:

1. (Kader tegen Harry M.): “‘U ziet er goed uit, beter dan vorig jaar, gezonder. Wat heeft u gegeten het afgelopen jaar en waar bent u geweest? U ziet er jonger uit. Toch niet naar een Arabisch land?’ Zijn vriendin kuste me drie keer voor mijn ware woorden.

2Ik zag Jan Siebelink: ‘Ik ben bezig met uw Violen, elke ochtend twee hoofdstukjes voordat ik het bed verlaat. Vanochtend bladzijde 301: Niet dwalen, Heer! Laat mij niet hulpeloos varen. Ps 119:5.’ Beter dan dit kon ik Siebelink niet groeten.

3. ‘Dit jaar heb ik iets moois gedaan, iets wat ik een keer eerder in het vaderland gedaan heb.

De gewiekste name dropper Kader A. laat nooit na het gezelschap van de allergrootsten te zoeken. Tenminste, van degenen die dat in zijn ogen zijn. Kader heeft geen oog voor de kruimels. In de twee columns noemt hij Conny Palmen, Freek de Jonge, Jan Siebelink, Gerard Reve, WF Hermans, Gerrit Kouwenaar en natuurlijk Kader de Grote. Harry Mulisch is dit jaar ook weer van de partij.  Und dann, Damen und Herren, kommen die Grosse Kamele!

 ’Toen ik Harry Mulisch tegen kwam, stopte ik en groette hem plechtig, drukte zijn hand, boog me voorover en zette een kus op de hand die nooit meer wilde schrijven. Ik verraste mezelf met mijn onverwachte actie.” 

Mij verrast het niks. Een pathetische geste van een geoefend poseur. Als je drie jaar geleden al tegen Mulisch durfde te zeggen dat hij er goed uitziet, jonger, dat hij zeker ‘naar een Arabisch land’ op vakantie is geweest, dan verbaast het je alleen dat het dit jaar bij zoenen is gebleven. En voor wie denkt: wat een boel eer voor een ‘kabbalistische tegelzetter’*: Sinterkader is in zijn grote boek ook Willempje Frederik en Gerardje Kornelis niet vergeten hoor!

‘Bij Mulisch boog ik mijn hoofd ook voor nog twee grote naoorlogse schrijvers die er niet meer waren: Willem Frederik Hermans en Gerard Reve. Deze drie hebben samen een hoog niveau in de Nederlandse literatuur bereikt die andere schrijvers waarschijnlijk nooit meer zullen halen.’

Je hoort ze jenseits verlegen giechelen en je ziet ze blozen: ‘nou nou Kader, wat een vleierij, da’s allemaal echt te veel eer hoor!’

 Nu moet ik ophouden. De dokter en mijn vrouw willen dat ik me weer op de tuin ga storten. Bezigheden die de bloeddruk ontzien. Jammer is het wel. Op aanraden van collega Peppelenbos (leest allen zijn kale Martin Ros-citaten) zal ik de komende maandagen nog wel enkele opvallende Kaderzinnen zonder begeleidend commentaar op woordsoep plaatsen. U mag het voortaan zelf doen. U heeft nu gezien hoe het moet. En dat iedereen het kan.

* naam en adres van de bedenker van deze dodelijke kwalificatie bij de redactie bekend.

Er zijn nog meer vreemde gebouwen, zo blijkt. Het blijft een interessante kwestie of het vreemde gebouw het frequent optreden van vreemde gebeurtenissen aan zichzelf te danken heeft. Als een gebouw eenmaal de vreemd-gebouwstatus heeft verworven, wordt de kans op vreemde gebeurtenissen vanzelfsprekend ook groter. (Denk aan een gekkenhuis). Of moeten we het omdraaien en kunnen we pas van een vreemd gebouw spreken als er met regelmaat vreemde dingen gebeuren? In het gebouw waar ik gisteren was, mocht je bij gebruik van tenminste 1 consumptie gratis naar de wc. Grote boodschap, kleine boodschap, maakte niet uit. Maar wel eerst koffiedrinken. Ik kon het wel even ophouden en ging met ‘De glimlach van Pol Pot’ op de trap zitten. Er stopte een bus voor de deur waar vijftig jongens en meisjes van Aziatische origine uitstapten. Leeftijd: 18 - 22 jaar, allemaal in het bezit van een digitale camera. De zwerm verspreidde zich over het gebouw en fotografeerde alles wat er te fotograferen was. Twee van hen droegen een kapje voor hun mond. Binnen een kwartier zaten ze allemaal weer in de bus. Ik hoopte dat het Cambodjanen waren en dat ze de man op de trap met het boek over Pol Pot ook op de foto hadden gezet.

De Dood! De Dood!

Als je hier klikt, krijg je een mooie lijst met namen die het beroep van hun drager weerspiegelen. Hoogleraar suicidepreventie, Ad Kerkhof; Dr. J Schrijver, auteur van een boekje over handschriftkunde; Vullings, tandarts te Echt.

Morgen heb ik mijn eerste motorrijles. Sinds ik besloten heb mijn midlevenscrisis niet meer te ontkennen, kom ik de dood (DE DOOD! DE DOOD!) overal tegen. Zoals vandaag op de Jan van Galenstraat. Transportbedrijf De dood. Harley Mulisch had het kunnen bedenken.

Het boek heet ‘Lege jurken’ en het is van Christophe Vekemans. Mijn vrouw denkt - op grond van de onderstaande passage - dat het wel wat voor mij is.

“De wereld gaat naar de kloten. Zeg dat de wereld naar de kloten gaat en er zal altijd wel zo’n clever type, zo’n bijdehante veellezer op wijzen dat men dat al duizenden jaren beweert, dat zulke doemgedachten even oud zijn als de mensheid zelf en dus niet serieus hoeven te worden genomen. Maar wie weet is het wel precies aan al die doemdenkers te danken, aan hen en aan niemand anders, dat de wereld nog altijd bestaat! Hetzelfde met ‘de jeugd van tegenwoordig’. Geef als je mening te kennen dat de jeugd van tegenwoordig moedwillig dom en lui is, de schop onder hun lamme kont niet waard, en je zal uit alle richtingen als antwoord krijgen dat men daar ook al over klaagde in pakweg het oude Rome. Oké, maar wat dan nog? Misschien was de jeugd ten tijde van Caesar inderdaad bijna even dom en lui als vandaag. Misschien is de jeugd altijd en overal al dom en lui geweest. Wat is daar in godsnaam zo troostvol aan? Wat?”

Je wordt wakker op donderdagochtend en denkt: waar zal ik het vandaag eens over hebben. Je pakt de krant en leest een interview met Jacques Wallage, de uitvinder van de basisvorming. Ik stem mijn leven lang al PVDA. Dat is net zoiets als roken, je weet dat het slecht voor jou en je omgeving is, maar je komt er moeilijk vanaf. Wallage spreekt mijn partij stevig toe, want de PVDA ‘verrechtst’. Daar kun je wat van vinden. En dat doe ik ook: ik vind het prima. Het wordt hoog tijd dat de sociaal-democraten eens ophouden altijd maar het sombere lied van de verworpenen der aarde te toeteren. Lees deze zin: “Maar migranten zijn niet de oorzaak van hun problemen. Dat is het feit dat er nog steeds zo’n ongelijkheid is in dit land. Dat sommige mensen mooi wonen en anderen lelijk.” Dat staat er allemaal echt. En het is niets nieuws natuurlijk. Het is het oude sociaal-democratische lied van de grote boze kapitalistische wolf en het arme geitje in zijn arbeiderswoning. Een lied dat mooi klinkt, maar inhoudelijk volkomen voorbijgaat aan het bestaan van mensen die niet op een landgoed, in een patriciërshuis of grachtenpand wonen (zoals de volledige top van de partij die zich zulke zorgen maakt over de verdeling van macht en kapitaal), maar toch gewoon hun werk doen, niemand beroven, bedreigen, in elkaar slaan, terroriseren, of met slagersmessen te lijf gaan. Want dat is toch een beetje wat ik zie als de problemen die Nederland heeft met een bepaalde groep migranten. (Iemand vertelde me deze week dat die migranten bij geenstijl tegenwoordig ‘Finnen’ worden genoemd. Dat vind ik wel geestig.) Er is een Engels gezegde dat ik graag gebruik: ‘if you have a hammer, everything looks like a nail’. Jacques Wallage en de Finnen. Het gaat slecht met de economie, dus het diepgevroren sperma van de sociaaldemocratie mag weer uit de vrieskist. It’s de sociale ongelijkheid, stupid!

‘Het miskent dat de guerilla van Wilders veel migranten angstig heeft gemaakt. Het heeft ze meer buitenlander gemaakt dan ze waren. En ze kijken naar de PvdA in de hoop een signaal van solidariteit te ontvangen.’

Heeft u dat wel eens gezien, al was het maar in figuurlijke zin, een Fin die naar de PvdA kijkt in de hoop een signaal van solidariteit te ontvangen? Andersom geloof ik het wel: de PvdA die hoopvol naar de migrant kijkt in de hoop op een roodgekleurd hokje. Maar die migranten hebben inmiddels ook wel in de gaten dat je in die solidariteit van de PvdA ook niet mooi kunt wonen, om eens een andere sociaaldemocratische voorman te parafraseren. Wat Wallage in feite doet is het opnieuw zielig verklaren van de migrant, zodat hij in al zijn deerniswekkende armoe wel bij de PvdA uit moet komen. En daar wachten goede vriendin Ella en Jacques ze met muntthee en baklava op. Als ik ze daar zo zie staan, krijg ik (als ‘hogeropgeleide’ van voor de basisvorming) wel heel erg veel zin om de andere kant op te rennen. Wilders of de solidaire zalftaal van het multicultureel buurtsentrum anno 1982, voor mij geen lastige keuze.*

Nog een Wallage-citaat, gewoon voor de lekker:

“Als een deel van ons electoraat daar gevoelig voor is, en dat zijn ze, dan moeten we inhoudelijke het gevecht aangaan. Tegen deze mensen moet gezegd: u wordt misleid. We moeten hun problemen oplossen. Hard optreden tegen rotjochies die in Gouda de boel versjteren. Dat doe ik hier in Groningen ook.” (sic. sic! SIC!)

* Gelukkig maar dat we in Nederland een meerpartijenstelsel kennen, zeg ik er ter geruststelling van mijn vrouw bij.

Wij van wc-eend adviseren Peter van Straaten

Zo zien we het graag. Een voorbeeldig klein kamertje, glimmende tegels, iets om de billen te kuisen en Peters zeurkalender. Mensen die niet voor de kijk-ons-eens-gek-doen-originaliteitsprijs gaan. Mensen ‘who may not know much about art but know what they like’. De tekening stelt een moeder voor die haar dochter literair voorlicht. De tekst luidt: ‘Dit boek moet je gelezen hebben en dit boek moet je lezen.’ Ik kan honderd voorbeelden verzinnen die het belang van dit verschil onderstrepen. Ik noem er een: ‘Mystiek lichaam’ van Kellendonk moet je gelezen hebben. ‘Intiemer dan seks’ van Ton Rozeman moet je lezen.

Wekdienst

De crisis begint vormen aan te nemen. Veel mensen nemen in arren moede hun toevlucht tot de onderkant van de dienstensector. Schoenenpoetsers, autoramenlappers en nu dus de levende wekkerradio. Het begint hier steeds meer op Jakarta te lijken. Wilt u ook wakker worden met een woordsoep-begin-de-dag-met-een-glimlach-quote? Mail ons dan uw telefoonummer, dan bellen wij u op een willekeurig moment tussen middernacht en 07.00 u. wakker met een vrolijke taalsurprise. (€ 0,95 per ontvangen boodschap).

In het tropenmuseum in Amsterdam kun je vanuit een fatboy naar een filmpje kijken waarin een Perzische verteller verhaalt over twee geliefden die elkaar eerst niet, maar uiteindelijk dan toch weer wel krijgen. In het paradijs. Het filmpje is (gok ik) gemaakt in een theehuis in Teheran en het is adembenemend om de spanning op de gezichten van de Iraanse toeschouwers te zien. De verteller vertelt aan de hand van afbeeldingen op een groot, handgeschilderd bord. Die man is een meesterverteller en als zodanig een collega van zijn uitgevlogen landgenoot Kader A. die in de Volkskrant van hedenochtend hetzelfde doet, zonder aanwijsbord.

Ik neem aan dat er mensen zijn die het verhaal waar Kader op trakteert prachtig vinden (zo heel anders dan die spruitjeslucht die van de Nederlandse literatuur afwalmt), daarom hier Kaders letterlijke samenvatting:

‘Sam, de legendarische Perzische koning krijgt een zoon, Djal, maar het kind is helemaal grijs. De koning schrikt van dit ‘duivelskind’ en geeft de opdracht het te doden, maar de knecht doodt het niet. Hij laat Djal stiekem achter in de bergen. De vogel Simorg neemt de baby met zich mee naar zijn nest en voedt hem. Djal groeit op in de bergen en wordt een bijzondere jongeman. Op een nacht droomt de koning dat zijn zoon nog leeft en dat hij in de bergen met de vogels woont. Met berouw en vreugde klimt de koning de bergen in. Hij vindt zijn zoon en zet een kroon op zijn hoofd.’

Het gaat nog verder! Djal wordt verliefd op een dame die Roedabe heet.

‘Midden in de nacht gooit Roedeba toch haar lange zwarte gevlochten haar uit het raam van het kasteel naar beneden en Djal klimt erlangs naar haar kamer.’ 

dat blijft niet zonder gevolgen, natuurlijk.

‘maar het kind is groot en de bevalling is onmogelijk. Roedabe worstelt met de dood. Opeens herinnert Djal zich dat de vogel Simorg hem een van zijn veren heeft gegeven, te gebruiken in geval van nood. Djal verbrandt de veer, Simorg verschijnt en laat Djal weten wat hij moet doen: ‘Geef Roedabe veel wijn. Snijd met dit mes haar zij open, haal het kind eruit en naai de wond dicht.’

Zo gezegd, zo gedaan.

‘het wonderkind wordt geboren, zijn naam is Rostam, hij wordt later de redder van de Perzische glorie en de bewaker van het rijk. De literaire vogel Simorg heeft ons onsterfelijk gemaakt.’

Dit is geschreven, dit is gedaan. Kader Abdolah is mijn naam. Tip tap top, de datum heeft een hoedje op! Maar wat moeten wij d’r mee? Bij ons groeien de kindertjes niet aan de zijkant. En zelfs als we zulke cultuurspecifieke verschillen wegpoetsen, blijft het ook voor een spruitjeshater lastig je te identificeren met iemand die van een vogel de goede raad aanneemt om zijn zwangere vrouw vol wijn te gieten en vervolgens open te snijen. De stand van zaken mbt de Perzische glorie is niet iets waar ik op maandagochtend perse over geinformeerd hoef te worden. ‘Heb jij de krant? Kijk es effe gauw hoe het er voorstaat met de Perzische glorie.’ Quizvraag: Wat deed Kader nou besluiten ons vanochtend te verrassen met een verhaal over een kindermoordenaar, een meissie met mooi zwart haar, een wijnovergoten keizersneetje en de Perzische glorie?

De vogel. Precies! Die Simorg is een vogel. En het thema van de boekenweek is? Tjielp, tjielp. Als je dat weet, begrijp je de Kaderzin van de week ook beter:

‘Vogels hebben de Perzische identiteit gered van een zekere ondergang: ze hebben een doorslaggevende literaire bijdrage geleverd aan de vaderlandse geschiedenis’.

Ik mag van MH Benders (en mezelf) niet meer zeiken over kleinigheidjes “die Mijnheer Woordsoep is waarschijnlijk een kalende veertiger die de hele dag op zijn Bic pen zit te kauwen, speurend naar online spelfoutjes” maar ik hecht er toch belang aan vast te stellen dat er in Kaders hervertelling maar sprake is van 1 vogel. Wie die andere vogel(s) is/zijn die de vaderlandse geschiedenis hebben beinvloed, komen we niet te weten. Ik ben een nuchtere Nederlander. Ik kan me moeilijk inleven in een wereld waarin vogels doorslaggevende literaire bijdragen leveren. Dat is een tekortkoming, ik weet het. Wat kan ik anders zeggen dan: we gaan eraan werken. Als de tijd het toelaat, mag u bij woordsoep nog deze week een bijdrage van een Vondelparkse HB-parkiet verwachten. Eentje die in z’n eentje de Nederlandse identiteit van de ondergang gaat redden. Nieuwe rubriek: de parkiet spreekt. Tevens aankondiging van het tiende en laatste deel van Maandag Kaderdag. Ik heb mijn punt wel gemaakt, dacht ik.

Heeft de slang in het paradijs gesproken?

Mag je met een strandbal in een overdekt zwembad voetballen?

Is aanranding een seksuele uiting van geweld, of een gewelddadige uiting van seksualiteit?

Kun je een groene blouse nou wel of niet op een blauwe rok dragen?

Questions, questions, questions. Woordsoep 122 (alleen voor ambonezen) gaat over biograferen.

Quote: “Sinds de komst van het internet zijn voyeurisme en exhibitionisme niet meer met elkaar in evenwicht. Iedereen staat maar in z’n blote kont voor het raam te dansen, maar niemand neemt meer de moeite om de kont van de ander te bekijken. Een jammerlijke ontwikkeling, als u het mij vraagt”.

U kunt nog altijd gratis tientjeslid worden!

Drie ingezonden brieven achter elkaar in NRC vandaag die allemaal mijn belangstelling hebben:

1.Mevr. Overkamp Wichhart uit Zutphen over het Vrije Schoolonderwijs: “Mijn jongste dochter krijgt tenminste voldoende kennis en achtergrond over alle belangrijke zaken in het leven, zoals de Nederlandse geschiedenis, de Nederlandse letteren, poëzie, muziek, creatieve vorming en aardrijkskunde.” Een vrolijk staaltje onzindelijk redeneren waar ze bij de Vrije School het patent op hebben. De teneur van het stuk waar Overkamp-Wichhart het over heeft is dat het niveau van spelling, grammatica en rekenkunde op het eind van de Vrije School onherstelbaar laag is. Nou en? Ze kunnen wel hartstikke leuk dansen, de ruimte verkennen en met verf met elkaar in gesprek gaan. Niks aan de handa.

2. Hugo Brandt Corstius stuurt een brief in, tegen de boefjes die hem ‘een typische alfa’ hebben genoemd: ‘Orlebeke zegt dat ik een linguïst ben en Wiers scheldt mij uit voor typische alfa. Ik deed in 1960 mijn doctoraal wiskunde en promoveerde in 1970 als medewerker aan het Mathematisch Centrum.’ Dat proefschrift ging over computational linguistics (toch een soort taalkunde) en daarna bekwaamde BC zich in van die taalgrapjes waar uw overgrootouders altijd zo om moesten lachen. Orlebeke en Wiers hadden dat wel moeten weten, van die Beta-achtergrond. Maar voor iemand die z’n hele leven op niet-wetenschappelijke wijze de ene na de andere hetze uit de grond heeft gestampt, vind ik het onderscheid er eigenlijk niet zo toe doen. ’s nachts, in het geniep, werkt Dr. BC aan waanzinnige experimenten waar de wereld nog eens van zal opkijken! Overdag is hij een schuimbekkende polemist met een duivelse voorkeur voor slagen onder de gordel. Wat maakt het uit of hij dat met een blauw of met een rood petje op doet?

3. De belangrijkste van vandaag. Ik verwijs voortaan naar deze post als iemand het waagt me nog eens te vertellen, dat wij vroeger ook geen lieverdjes waren. ‘Iedereen heeft maar de mond vol over de uit de hand gelopen jeugdcriminaliteit. Nou jongen. Wij jatten soms op zaterdag twee, drie mandarijnen en een reep chocola! En daarna riepen we heel hard vieze woorden door de brievenbus bij van Stekelenburg. Geen haar beter.’  Dat is Dr. Mieke Komen van onderzoeksbureau DSP-groep niet met de spreker eens:  ‘In de loop van de tijd werden de gepleegde delicten ernstiger: straatroof met behulp van steekwapens of een (net) echt pistool, gevallen van oplichting voor duizenden euro’s van supermarkten door cassières, het rippen al dan niet met geweld van hoogbejaarden of jonge kinderen, en openlijke geweldpleging uit verveling, verschenen in de strafdossiers vanaf het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw. De omvang van de criminaliteit is waarschijnlijk gedaald - de aard van bijvoorbeeld de jeugdcriminaliteit is ernstiger geworden.’

Dat wist u natuurlijk allang. Maar nu heeft u het paars op wit. Nu mag u fel ‘dat is gewoon keihard niet waar’ roepen, als iemand zegt dat het allemaal door de media komt. Die besteden er wel meer aandacht aan, maar de Godfather spreekt de mensen nou eenmaal  meer aan, dan de jaarwisseling op Terschelling (kar Cupido opnieuw versleept!) De zeden verwilderen, de kranten schrijven het ook.